ಮರುದಿನ ವೇದಿಕೆಯ ಮುಂದೆ ಜನ ಸಮೂಹ ತುಂಬಿತ್ತು ಶ್ರೀಸ್ವಾಮಿಯವರು ಮನುಕುಲ ಧರ್ಮವನ್ನು, ರಾಜನೀತಿಗಿಳನ್ನು, ಜ್ಞಾನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು, ಮುಕ್ತಿಪಥವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದರು. ನಂತರ ನವಾಬರು ಯೋಚನಾ ಮಗ್ನರಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ಕ೦ಡು ರಾಜನ್! ನಿಮ್ಮ ಯೋಚನೆಗೆ ಕಾರಣವೇನೆನಲು ಮಹಾಸ್ವಾಮಿ! ನನಗೊ೦ದು ಸಂದೇಹ ಬಾಧಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದರು ನವಾಬರು. ನಿಮ್ಮ ಯೋಚನೆಯೇನೆಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಬಲ್ಲೆವು. ರಾಜನ್! ಈಗಾಗಲೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿರಿಸಿರುವ ಗಬ್ಬದ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಹಿಡಿ ತರಿಸಿ ಅದರ ಸುತ್ತಲೂ ಮರೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಸಿ ಎ೦ದು ಹೇಳಿದರು. ಸ್ವಾಮಿಯವರು. ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಆ ಕುದುರೆಯು ಜನ್ಮಕೊಡುವುದು ಗಂಡು ಮರಿಗೋ ಹೆಣ್ಣು ಮರಿಗೋ ಎ೦ದು ಮರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದರು. ನವಾಬರು. ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಮಿಯವರು ರಾಜನ್! ಆ ಕುದುರೆ ಗ೦ಡು ಮರಿಗೆ ಜನ್ಮ ಕೊಡುತ್ತದೆ ಅದರ ಬಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮಚ್ಚೆಯೊ೦ದು ಅಗಲವಾಗಿರುತ್ತದೆಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದರು. ಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳದ ನವಾಬರು ಮಹಾಸ್ವಾಮಿ! ಕುದುರೆ ಮರಿ ಹಾಕುವವರೆಗೂ ಇರುವವರ್ಕಾರೋ ಇಲ್ಲದವರ್ಕಾರೋ ನಮ್ಮ ಸಂದೇಹವು ತೀರುವುದು ಹೇಗೆ೦ದರು. ಅದರ ಸಲುವಾಗಿಯೆಳಕಿ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಸಭೆಗೆ ಹಿಡಿತರಲು ಹೇಳಿದ್ದು ಎನಲು ಆ ಶಕ್ಷಣ ಕುದರೆಯನ್ನು ಹಿಡಿತರಿಸಿ ಸುತ್ತಲು ಮರೆನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದರು. ಸಭಿಕರೆಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗಯೆ ಕುದುರೆಯ ಬಳಿ ಹೋದ ಸ್ವಾಮಿಯವರು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆತ್ತವನ್ನು ಕುದುರೆಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸಲು ಗಂಡು ಮರಿಯು ಹೊರ ಬಂತು. ಜವಾನನಿಂದ ಸಭಿಕರೆಲ್ಲರೂ ನೋಡುವಂತೆ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ತೋರಿಸಿದರು. ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ೦ತೆ ಮರಿಯ ಬಲಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಚ್ಚೆ ಎಲ್ಲರಗೂ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಎಲ್ಲರೂ ಪರಮಾಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆಗೆ ಜೈ! ಪೋತುಲೂರು ವೀರಬ್ರಹ್ಮೇಂದ್ರಸ್ವಾಮಿಯವರಿಗೆ ಜೈ! ಜೈ! ಮಹಿಮಾ ಪುರುಪರಿಗೆ' ಜೈ! ಎಂದು ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಜಯಕಾರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ನವಾಬರು ತಲೆಬಾಗಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಲಾಮನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದರು, ಆರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕಾಲಜ್ಜಾನ ಬೋಧೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಸಭೆಯ ನಂತರ ತೀರ್ಥ ಪ್ರಸಾದಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ರಾತ್ರಿ ಭೋಜನಾನಂತರ ಅವರವರ ಗೃಹಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನಿದಿಸಿದರು.

ಕಾಲಜ್ಞಾನ